تجربه و آزمودن مکان/موقعیت‌های مختلف به من ثابت کرده‌است که بهترین مکان و موقعیت برای گریستن، حمام و درواقع زیردوش است! چرا که بعدش نه از چشمهای ورقلمبیده و پف‌کرده خبری هست و نه از سین‌جیم اطرافیان! تازه قرمزی چشم را هم می‌توان به گردن شامپو و صابون نهاد و جای هیچ نگرانی نیست و من‌حیث‌المجموع پرابلم خاصی ایجاد نمی‌شود !!!

پ.ن.۱: بی‌جهت دنبال پی‌نوشت و توضیح و شرح خاصی نباشید! عمرا اگه بگم که چرا و قضیه چیه ؟!
پ.ن.۲:به‌یقین گریستن و اشک ریختن یکی از الطاف خفیه الهی است که قدرش را خیلی نمی‌دانیم، مگر در مواقع اظطرار!

داستان همان است:
توخنده‌ام می‌بینی و از گریه دل غافلی
خانه‌من از درون ابری‌ست و از برون آفتابی
...