هفت جا، نَفس خویش را حقیر دیدم،

نخست: هنگامی‌که به پستی تن می‌داد تا بلندی یابد.

دوم: آنگاه که در برابر از پاافتادگان، می‌پرید.

سوم: آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید.

چهارم: آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه می‌زنند، خود را دلداری داد.

پنجم: آنگاه که از ناچاری، تحمیل شده‌ای را پذیرفت و شکیبایی‌اش را ناشی از توانایی دانست.

ششم: آنگاه که زشتی چهره‌ای را نکوهش کرد، حال آن که یکی از نقاب‌های خودش بود.

هفتم: آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت.