گاهی سادگی می‌کنم، گاهی هم بیشتر سادگی می‌کنم. راستش به این ابزار سادگی نیاز دارم. از دقت کردن خسته می‌شوم.. از مراقبت و پاییدن مدام، حوصله‌ام سر می‌رود... گاهی دلم می‌خواهد همان حیوان نجیب باشم... و خودم را به‌نفهمی بزنم. شاید روزگار ساده‌تر بگذرد... گاهی می‌گذارم آدم‌ها باور کنند که دروغ‌هاشان را باور کرده‌ام؛ حتی در مقابل تمام آن‌چیزهایی که ندارند، حق را به آنها می‌دهم... در کمال خوش‌بینی و اعتماد ـ شما بخوانید خ‌ر‌ی‌ت ـ  محض قدم برمی‌دارم و بعد هم چوبش را می‌خورم که حالیم شود که دنیا از چه قرار است و دور و اطرافم را باید بیشتر بپایم... اما من از این پائیدن و در کمین‌نشستن‌ها خسته‌ام... خسته‌ام ... ‌کاش آنها هم خسته می‌شدند از پائیدن من؛ کاش حوصله‌شان سر می‌رفت از پی‌گیری زندگی من ...

آن‌قدر سادگی و خ‌ری‌ت به‌خرج دادم که حالا قبله‌عالم هی راه برود و به من گیر بدهد که این چه وضعی است که راه انداختی؟ هی نفس بکشد و بگوید که جمع و جور کن! که ... حق هم دارد هر چه بگوید و اصلا حقم هست که ...

پ.ن.1: فعلا در حال جفتک‌پرانی و رماندن هستم تا دور و ورم هی خلوت و خلوت‌تر شود! لطفا کمی‌دورتر بایستید، بعدا نفرمائید که خدمت‌تان عرض نکردم!!!