خسته‌ام ... بیا برای چند روز همه چیز را رها کنیم و برویم
بیا با هم کمی از این شهر فاصله بگیریم
من دلم سفر و همراه شدن با تو را می‌خواهد
سفری که آرام بنشینم در کوپه قطار و چشم از تو بدزدم و بدوزم به منظره بیرون
به دشت‌ها و کوه‌ها و رودها و شن‌ها و درخت‌ها و سبزه‌ها و ...
که دارند می‌دوند و می‌دوند و می‌دوند
آرام گوش بسپارم به صدای بازی ریل و قطار و همه چیز از یادم برود
همه خستگی‌هایم
همه دلتنگی‌هایم
همه نبودن‌ها
همه دردهایم

هفت جا، نَفس خویش را حقیر دیدم،

نخست: هنگامی‌که به پستی تن می‌داد تا بلندی یابد.

دوم: آنگاه که در برابر از پاافتادگان، می‌پرید.

سوم: آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید.

چهارم: آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه می‌زنند، خود را دلداری داد.

پنجم: آنگاه که از ناچاری، تحمیل شده‌ای را پذیرفت و شکیبایی‌اش را ناشی از توانایی دانست.

ششم: آنگاه که زشتی چهره‌ای را نکوهش کرد، حال آن که یکی از نقاب‌های خودش بود.

هفتم: آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت.